Zondagmiddag betoverden Joan Berkhemer, Eduardo Paredes Crespo, Naomi Peters, Nadia David en Isabel Vaz een overvolle Vondelkerk met het prachtige strijkkwintet van Franz Schubert

Op zondagmiddag 19 juni waren we  uitgenodigd tijdens de matinee Mokum Symphony te presenteren.
Joan Berkhemer en Katja de Winter hebben het publiek kort meegenomen in het ontstaan van het collectief, de artistieke visie en waar we nu staan.
Aansluitend heeft een afvaardiging van Mokum Symphony het publiek in vervoering gebracht met een muzikale bijdrage.
Met dank aan Insinger de Beaufort en onze donateur van het eerste uur die dit mogelijk hebben gemaakt.

Musici:
Patricia de la Vega (piano), Joan Berkhemer en Natasa Grujic (viool), Naomi Peters (altviool), Evelien Prakke en Isabel Vaz (cello)

Programma:
Ludwig von Beethoven uit het pianoconcert nr. 4 in G groot op. 58
bewerkt voor piano en strijkkwintet door Vinzenz Lachner
Het vierde pianoconcert uit 1806 kan beschouwd worden als keerpunt in Beethoven’s loopbaan, een teken van verzoening met zijn doofheid. De solist begint, een poetisch gebaar waarmee de lyrische stemming voor het concert wordt gedefinieerd.
Het Andante con moto is vaak vergeleken met de mythe van Orpheus, in de dialoog worden de strijkers als een wild beest getemd door de pianist.

* Gedeelte uit deel 1. Allegro moderato & deel 2. Andante con moto

Franz Schubert uit het strijkkwintet met twee celli in C groot op. 163
Het Strijkkwintet is een kamermuziekwerk dat de componist schreef in de zomer van 1828, twee maanden voor zijn dood. Het adagio behoort tot de meest aangrijpende werken uit het hele kamermuziekrepertoire.

* Deel 2. Adagio

Op 10 en 11 juni zullen bewoners van de Van der Pekbuurt in Amsterdam-Noord ten overstaan van 1000 man publiek na maanden oefenen het verhaal van hun wijk zingen.
Begeleid door dirigent Joan Berkhemer en Mokum Symphony!

Gehoord: Beethoven concert Mokum Symphony o.l.v. Joan Berkhemer, m.m.v. Patricia de la Vega, piano. 28 mei 2016, Keizersgrachtkerk.

Het stormachtige applaus dat zaterdagavond jongstleden klonk in de Keizersgrachtkerk te Amsterdam moet ter hoogte van Felix Meritis, enkele blokken verderop, waar in 1838 de Hollandse première plaatsvond van de 9e symfonie van Ludwig van Beethoven, te horen zijn geweest. Met de in de kerk als afsluiting van een Beethoven-concert door de Mokum Symphony gespeelde 8e symfonie bewezen dirigent Berkhemer en zijn orkest dat het menselijk aspect van de componist niet gratis en automatisch naar buiten komt bij de tegenwoordig steeds normatievere manier van spelen. Want, na de ontlading van de bijval, bleef als voornaamste conclusie dat de ontroering als emotie de hele avond aanwezig was geweest; juist dit aspect wordt zo verdrongen in de ontwikkeling van de uitvoeringspraktijk van de laatste 60, 70 jaar.

Berkhemer grijpt, naar eigen zeggen, terug naar een manier van spelen die zijn hoogtepunt vond in de uitvoeringen van Willem Mengelberg, een uniek dirigent, die door persoonlijkheid en visie dingen voor elkaar kreeg, die men voor onmogelijk zou kunnen houden, en waar we heel wat voor over zouden hebben om ze live mee te kunnen maken. Dit in samenwerking met een aantal topmusici die het maximale wisten te presteren als beginnend ensemble.

Een Coriolanus-ouverture, die vanaf de eerste inzet de toehoorders in een trance wist te brengen waarin het tweede thema, zo prachtig als Beethoven het geschreven had, vrij spel had in al zijn generositeit. Men zou kunnen zeggen: na een paar minuten was het toegangskaartje al dubbel en dwars terugverdiend.

Vervolgens een 4e pianoconcert, met als soliste Patricia de la Vega, met een lieflijke lyriek gespeeld, als een wuivend korenveld tussen twee symfonische mijlpalen. En ook daar grote aandacht voor de timing. Bij Beethoven is het tijdsgevoel (het medium waarin muziek zich afspeelt) onderdeel van de thematiek en onlosmakelijk verbonden met alle andere aspecten van het bouwwerk. Dit kost (en dat hoort zo) moeite. Bij veel dirigenten heeft men de indruk dat ze op hun eigen horloge kijken in plaats op dat van Beethoven.

Het hele tijdsbeleven van de 8e symfonie, Beethovens afscheid van Haydn en Mozart, was in harmonie met de inhoud en daardoor gingen virtuositeit en emotie gelijk op bij deze uitvoering. Ook in dat opzicht wist Berkhemer, zelf top-violist, zijn denkbeelden volkomen waar te maken en een speelstijl te entameren, die niet alleen teruggrijpt naar het verleden, maar ook iets nieuws brengt. Op touw staat een uitvoering van de Mattheus-Passie, en men vraagt zich verlangend af hoe een 9e symfonie van van Beethoven zou klinken.